Sep 27 2010
Allemachtig prachtig
Heey lieve vrienden en familie,
hier alweer een laatste berichtje van ons. Hoe gaat het in Nederland? Over een weekje zijn we alweer terug en zullen we ons helaas moeten aanpassen aan het herfstweer!
Na ons laatste bericht waren we op weg naar Pangandaran. Een plaatsje aan het strand waarvan de Indonesiers zeggen: ‘Pangandaran, it’s easy to get but hard to leave‘. En dat is zeker waar, want het is 11 dagen later en we zijn hier nog steeds. Morgen gaan we weer door, maar we hebben het hier zo fijn gehad dat we steeds maar bleven hangen. Eigenlijk is het maar een klein stranddorpje waar weinig te doen is. Maar we hebben denk ik geluk gehad, en hebben meteen de dag nadat we aankwamen de juiste mensen ontmoet. We gingen zitten bij een bar op het strand, die de ‘quiet bar’ genoemd wordt, aangezien de eigenaren doof zijn. Hier leerden we 4 jongens kennen en een Amerikaans stel, die hier wonen. Ze werken allemaal bij Susie Air, dat is een vliegmaatschappij hier in Indonesie. De Amerikaanse man is een trainer, en de rest van de jongens zijn piloten en werken hier, maar leren ook om captain te worden. Eerst waren het er dus 4, daarna 5, 6 en op een gegeven moment waren we omsingeld door 15 piloten. We zijn daarna met hen uit eten gegaan en ‘s avonds naar een cafe, en vanaf toen was het eigenlijk elke avond zo! Erg gezellig, en de locals hier zijn ook super aardig en maken veel contact. Het voelt hier erg als thuis: als we uit ons hotel lopen naar de main street of naar het cafe, is er altijd iemand die je kent. Een Indonesisch meisje hier heeft ons ook een aantal indonesische gerechten leren maken, ze is erg goed! Chicken curry, eggplant en meatballs hebben we geleerd en gaan we zeker proberen te maken in Nederland. Eva heeft ook nog surfles gehad en we hebben geprobeerd een beetje een kleurtje te krijgen op het strand. Verder hebben we nog het national park gezien en een tour gedaan naar de green canyon, door hele mooie natuur.
Door het vele contact met de bevolking, weten we nu ook een beetje Bahasa Indonesia. Hier zijn een paar handige zinnen (opgeschreven zoals je het uitspreekt, spelling zal wel niet kloppen):
– Wanneer je aankomt ergens zeg je: Salamat pagi! (goedemorgen)
– Daarna vraag je: Apak kabar? (hoe gaat het?) En antwoord de ander als het goed is: Bike bike.(goed goed)
– Als je rustig ergens op straat loopt, en mensen naar je beginnen te wijzen zegt de indonesier: Poelee! (buitenlander) en begint te lachen.
– Als je dat niet leuk vind, zeg je: Tida! (nee)
– En tot slot, als je van iemand houdt, zeg je: Aku cinta kamu.
Maar de gemiddelde Indonesier kent ook zeker wat Nederlands. Veel verstaan ons als we samen Nederlands praten, dus je kan niet zomaar alles zeggen. En als ze zelf wat woorden kennen, is het vooral deze drie zinnen:
– Lekker lekker
– Gezellig he?
– Allemachtig prachtig.
In Pangandaran hebben we veel geleerd over de Indonesische cultuur. Het is erg leuk om ergens wat langer te blijven, zo leer je alles beter kennen. Morgen vertrekken we hier en gaan we naar Bandung voor twee dagen, om daar de vulkaan en de hot spring te zien. Daarna gaan we naar Bogor voor de botanic gardens en dan zijn we alweer in Jakarta, onze laatste plaats beland!
En we hebben nog heel veel meer verhalen. Wie geinteresseerd is kan zeker nog veel horen. Tot over een week!
Salamat tingar! Eva & Sanne